Actions

Work Header

^^Gunz&Ritz^^ 3*8

Chapter Text

"งั้น...สำหรับริท...เพื่อนแบบกันมีคนเดียวในโลก...พอใจยัง?" คนฟังขอไม่ปฏิเสธว่าตัวเองชอบคำตอบนี้...เพื่อน...ที่มีคนเดียวในโลก มันก็ไม่ต่างกับการได้เป็นคนพิเศษ...แล้วยิ่งเป็นเพื่อนพิเศษที่ริทรักมากที่สุด...ความหมายมันก็ตรงตัวอยู่แล้ว

"เป็นเพื่อนกันแล้วทำอะไรได้บ้าง" ครานี้คนตัวเล็กถึงกับชะงัก...ทำไมไอกันมันถามมากมายขนาดนี้...ก็รู้ว่าริทเป็นคนขี้อาย...ถ้าไม่ใช่ว่าที่ผ่านๆมาต้องแสดงอะไรๆบนเวที...เขาก็คงไม่ทำอะไรหลายอย่างที่มันบ้าได้ขนาดนั้น

กันเห็นว่าริทไม่ตอบ...เลยเริ่มซักไซร้ต่อ...มือที่เอามากุมและแกว่งเล่นอยู่...คนเจ้าเล่ห์ก็แอบลูบไปมาด้วยนิ้วหัวแม่มือ...

"จับมือได้มั้ย" เสียงนุ่มกระซิบถาม...ริทก้มลงมองมือตัวเองที่ถูกใครคนนึงครอบครองอย่างวิสาสะไปแล้ว...แล้วเงยมามองหน้าคนพูดใหม่อีกครั้ง

"กูว่ามึงจับอยู่นะ" ริทตอบแล้วแอบค่อนขอดกันในใจ ...กัน...ถ้ากูไม่ใช่ผู้ชาย...นี่ถึอว่ามึงกำลังลวนลามกูอยู่นะเนี่ย...

"กอดได้มั้ย" ถามเพิ่มหนึ่งประโยคแล้วก็เดินเข้าไปใกล้ขึ้นครึ่งก้าว...ริทไม่ได้ถอยหลังหลบ...แต่มองกันด้วยสีหน้าแนวเหนื่อยใจเสียมากกว่า

"อืม..ที่ถามเนี่ย...กอดไปกี่ครั้งแล้ว" คนฟังคำตอบถึงกับหลุดขำ...จริง!

"หึหึ...นั่นสิ...ไม่เคยนับ...แล้วววววว...จูบอ่ะ" ดวงตาพราวระยับถามเชิงวอนขอ

"ไม่ได้!" เสี้ยววินาทีที่แปลคำถามออก...คำตอบก็ออกมาจากปากริททันที...ไอกันแย่!

"จริงเหรอ?" คำถามขึ้นหางเสียงสูง...ถามแบบไม่แน่ใจ...มันมีอะไรให้ไม่แน่ใจอีก หะ?

"มีเพื่อนที่ไหนเขาจูบกัน...ไอบ้า...ไอปัญญาอ่อน" คนตัวเล็กหลุดด่า...ที่ด่าไม่ใช่เพราะตั้งคำถามโง่ๆ...แต่ด่าเพราะมันเขิน!

"มี!!! ทำไมจะไม่มี" กันมันเถียงแบบจริงจังมาก...แต่มือที่จับไว้ก็ยังไม่ยอมปล่อยสักที

"แถตัวพ่อ!" ด่ากัน...แล้วก็ดึงมือตัวเองกลับมาจนได้...ชวนทะเลาะแบบนี้สนุกดี...ริทไม่เถียง...

"มีจริงๆ ริท" เอาละวะ...คิดๆๆๆๆๆ...

นึกออกแล้ว!

"คนต่างชาติไง...จูบกันเป็นเรื่องปรกติ..." กันรีบบอกทันทีที่คิดออก...ริทฟังแล้วอยากจะด่าคนที่แถมาอีกรอบ

"กัน..มึงเป็น....." แต่ยังไม่ทันจะได้บอกว่า...ไอคนไทยอย่างกันมันต่างชาติตรงไหน...กันก็รีบอธิบายเพิ่ม

"กูเป็นคนอิงริทไง...จำได้มั้ย" บอกอีกที...แล้วก็มองสบตาพร้อมรอยยิ้มหวาน...ริทเลิกเถียง...ได้แต่มองหน้าไอกันตาปริบๆ...เอากับมันสิ...ดันจะมาย้ายสัญชาติเอาตอนนี้...
กันรอดูท่าทีคนที่นิ่งไป...จะได้ผลมั้ย?...ริทมองตอบสายตามา...สีหน้าดูลังเล...แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับกัน...สายตาบอกได้ว่าเป็นช่วงตัดสินใจ...ก่อนจะหลบสายตาแล้วหลุบตาลงต่ำ...เห็นอย่างนั้นกันก็อดยิ้มไม่ได้...

โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้น...มองขนตาที่ยาวเรียงกันเป็นแพ...เห็นสันจมูกรั้นๆ...เรื่อยไปถึงข้างแก้มที่ออกจะชมพูขึ้นเรื่อยๆ..ตลอดจนริมฝีปากที่หยักสวย...คนตัวเล็กหลับตาหลบสายตาที่มองมาแบบสำรวจอย่างเสียไม่ได้...กลัวทั้งใจตัวเอง...กลัวทั้งใจกัน...แล้วยิ่งรับรู้ได้ถึงลมหายใจของคนที่โน้มใบหน้าตัวเองเข้ามาใกล้...ริทเลยต้องกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว

ใกล้...

ใกล้ขนาดนี้แต่กันก็ทำอะไรไม่ได้!...เหมือนมีแรงดึงรั้งไว้ไม่ให้ทำในสิ่งที่อยากทำ...และต่อให้ยืนใกล้กันแค่ไหน...ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีแรงอะไรมาช่วยดันให้ได้ชิดกัน...โอ๊ย!...แล้วอย่างนี้จะแถไปเพื่ออะไร!...จะรุกต่อก็ไม่ได้...จะถอยตอนนี้ก็เสียดาย....
คนตัวเล็กแปลกใจจนอดลืมตาขึ้นมามองไม่ได้...เห็นกันในระยะใกล้..ที่พอเห็นว่าริทลืมตามามองมันก็ทำหน้าเสียดายสุดชีวิตแล้วเซถอยหลังออกไปอย่างเสียไม่ได้...อะไรของมึงกัน?...

"โหยย...ริทอ่ะ" โอดโอยใส่คนที่กำลังยืนงง...หัวใจกันเต้นรัวจนเหนื่อย...ความผิดพลาดของตัวเองล้วนๆ...แต่เขินสะจนขอพาลไปโทษใครคนอื่น

"อะไรมึง?...ต่างชาติเก๊...อังกฤษเทียมอ่ะมึงเนี่ย" กันมันคิดว่าตัวเองเขินเป็นคนเดียวหรือไง!...ริทอุตส่าห์.....ไอกันมันแย่!...
"เออ...คนอังกฤษที่ไหนจะตัวดำปิ๊ดปี๋...แถมติดพูดเหน่ออย่างนี้ละ" กันยอมแพ้...แถไม่ไป...พลาดจริงๆ..โธ่ๆๆๆๆ...เซ็งตัวเองแล้วก็หมุนตัวลงนั่งปลายเตียง...ริทมองตาม...นานๆทีจะเห็นกันมันเขินบ้าง
"ไม่ได้เรื่อง.." น้ำเสียงทับถมเพิ่มเติมจากริท..ทำเอากันต้องเงยหน้าขึ้นมองคนใจร้าย...เสียดายอยู่รู้มั้ย?...แต่ว่าไม่ทันที่กันจะได้ว่าอะไรเพิ่ม...กันก็ต้องนั่งนิ่งแล้วทำอะไรไม่ถูก

เมื่ออยู่ดีๆริทก็เดินมาใกล้แล้วโน้มตัวลงมาหาเสียเอง....ริมฝีปากนุ่มที่แนบลงมาปิดทำเอาหัวใจเจ้ากรรมแทบจะหยุดเต้นทันที...

สัมผัสเพียงน้อยนิดก็นำมาได้ซึ่งความหวานละมุนในใจ...อุณหภูมิร่างกายดูว่าจะสูงขึ้นแบบควบคุมไม่ได้...

จุมพิตที่ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้ง...Friend kiss แค่ที่ริมฝีปาก...ทำเอาเดอะสตาร์คนล่าสุดอย่างกันตายอย่างสงบเลยทีเดียว!
เวลาผ่านไปดูเหมือนจะเนิ่นนาน...กว่าริทจะเป็นฝ่ายถอยออกมา...ถามว่าริทอายมั้ย...ก็ต้องตอบว่าอายมาก...แต่...ไอการที่ไปยืนหลับตาแล้วไอกันมันไม่ยอมทำอะไรมันน่าอายยิ่งกว่า...ทั้งหมดมันผิดที่ไอกัน...ถ้าเมื่อกี้มันไม่พลาดก่อน...ริทก็คงไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้!
ถอยออกมายืนมองค้อนคนที่นั่งยิ้มแบบเพ้อๆอย่างเสียไม่ได้...ขี้โกงตลอด...เอาเปรียบตลอด...

"ยิ้มอะไร!" หมั่นไส้.....

"คนมีความสุขก็ต้องยิ้มดิ" ริทหน้าแดงมากกกกก...มากที่สุดตั้งแต่ที่กันเคยเห็น

"หยุดเลย...มึง...ไปเก็บของได้แล้ว" ไล่ไปห่างๆ...แต่ตัวเองเป็นฝ่ายหลบหน้าเอง

"เดี๋ยว...เด็กสุพรรณสงสัย...ไปเป็นคนต่างชาติตั้งแต่เมื่อไหร่" ดูมัน...ไม่วายดึงแขนริทไว้อีก...กัน...มึงก็รู้ว่ากูอาย...ยังจะมารั้งไว้อีก..

"ก็กูเกิด LA ...เป็นคนอเมริกัน...พอใจยัง" ตอบไปส่งๆ...ถ้ากันมันกล้าจะเป็นอิงริท...ริทก็จะเป็นอเมริกันละว้า...

"มิน่าๆ...เก่งภาษาอังกฤษขนาดได้ท็อปประเทศ" กันไม่วายแซวต่อ...ไม่กลัว...ว่าจะโดนสายตาพิฆาตจากคนตัวเล็ก...

...เผ็ดจริงจริงเลยนะตัวแค่นี้ มันจะร้อนอะไรอย่างงั้น ตัวนิดเดียว
อย่างกับพริกขี้หนู ปานนั้นเชียว โดนนิดเดียว ทั้งแสบทั้งเผ็ดร้อน

....แต่เผ็ดยังไงยังไงเราก็กิน กินจนลิ้นจะพังจะพอง เราก็กิน
ใส่ในแกงอะไรลองได้กิน อร่อยจนลิ้นมันเอาไม่อยู่

แม่พริกขี้หนู แม่พริกขี้หนู ขอตามไปดู อยากจะรู้ว่าร้อนยังไง
แม่พริกขี้หนู ยิ่งดูยิ่งร้าย ฉันคงไม่ตาย ยังไงก็เสี่ยงขอชิม......

ชิม?....เท่าที่กันได้ชิม...ก็ไม่เห็นจะเผ็ดเลย...ออกจะหวาน~

...

วันสุดท้ายในบ้านหลังนี้

จะเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลยจริงๆ^^

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

พิเศษ...

"พี่เก่งๆๆๆ"

"อะไรกัน...เรียกสะเสียงดังเชียว" ว่าที่คุณหมอถามทันที...เจอหน้ากันครั้งแรงหลังออกจากบ้าน...กันมันมีเรื่องอะไรน่าตื่นเต้นขนาดนั้น

แต่กันไม่ตอบด้วยคำพุดแต่เลือกที่จะดีดนิ้วดัง"เป๊าะ"ก่อนจะจัดนิ้วเป็นรูปตัวซี อย่างในโฆษณาโค้ก...หมอเก่งมองมือน้องชายตัวแสบ...มองใบหน้ายิ้มๆ...แล้วมองที่มืออีกรอบ....

"จริงดิ?" เก่งย้อนถามแล้วดีดนิ้วบ้าง...C ที่ไม่ได้หมายถึง Coke

"ถูกต้องแล้วคร้าบบบบ" ทำท่าเลียนแบบรายการเสียด้วย...ท่าทางกันจะมีความสุขมาก

"ไม่น่าเชื่อว่าอย่างกันจะกล้า" พี่เก่งยังอดแปลกใจไม่ได้...ดูยังไงกันก็ไม่น่าใช่คนที่จะทำได้..

"กันสะอย่าง" ทันทีที่พูดจบก็มีของขว้างเฉี่ยวหัวไปทันที...พอมองไปทางต้นทางก็เห็นริทยืนเขม่นอยู่...

"กูรู้นะเว้ยไอกัน" พี่เก่งขำกร๊ากจนตัวงอ...ยิ่งเห็นว่าริทหน้าแดง..ยิ่งเป็นเครื่องยืนยันที่กันมันพูด

"รู้อะไร?...กันแค่บอกพี่เก่งว่ากันชอบกินโค้ก"

"มึงอย่ามาเนียนแถ...อย่างมึงก็ได้กินแต่เส้นหนมจีน" เส้นขนมจีน...ไม่มีน้ำยา...หลอกด่าอีกละ....

"คร้าบริท...กันไม่ลืมบอกพี่เก่งหรอกหน่า...ว่า Coke ที่ชอบกิน...มันของริท..."

"ไอ้กันนนนน...." ริทด่าไม่ออกแต่เริ่มวิ่งไล่เตะไอกันมันแทน...แต่ตัวพ่อก็สับขาไว...วิ่งหนีไปก่อนหน้าแล้ว...

...

ริทกับกัน...พบกันทีไรก็เรื่องใหญ่...

เธอกันฉันอันที่จริงเราก็มีหัวใจให้กัน..แล้วทำไมเธอกับฉัน คอยขัดกันทุกทีเรื่อยไป...เธอก็เสือฉันก็สิงห์อันที่จริงไม่มีอะไร

รักกันแต่ทำไมเป็นแบบนี้^^